Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Koniec świata - interpretacja

Geneza utworuWiersz Gałczyńskiego został opublikowany w 1929 roku w
Opis podmiotu i przedmiotu lirycznegoPodmiot liryczny „przedstawia” swój sposób widzenia już w podtytule utworu: „Wizje Świętego Ildefonsa czyli SATYRA NA WSZECHŚWIAT”. W całym utworze podmiot liryczny wypowiada się naprzemiennie w sposób bezpośredni i pośredni (przyjmując niejako rolę „narratora” opowieści). „Święty Ildefons” przekazuje swoją wizję, obierając rolę błazna, prześmiewcy, obserwatora wydarzeń a czasem osoby wszechwiedzącej, przenikającej przyszłość. Z wszystkich powyższych ról najważniejszą wydaje się być funkcja błazna. Podmiot liryczny ośmiesza, kpi i w zabawny sposób wyolbrzymia swoją „wizję”. Posługuje się przy tym specyficznym słownictwem – raz wypowiada się jak wykształcony „mędrzec”, innym razem jak „jeden z tłumu”. Większość tekstu zajmuje trzecioosobowa relacja z obserwowanych wydarzeń przerywana krótkimi wstawkami, podkreślającymi obecność „ja” pierwszoosobowego np. „Tu pauza, bo konam z zazdrości”. Podmiot liryczny-błazen wtrąca też w tok relacji własne przemyślenia, stanowiące komiczny komentarz
Sytuacja lirycznaPodmiot liryczny przekazuje czytelnikowi swoją „wizję” końca świata. Jest świadkiem, obserwatorem i prześmiewcą. Opisuje i analizuje widziane wydarzenia. Czasem przerywa swoją relację, by dodać komentarz, wykpić lub podważyć zachowanie
Analiza i interpretacja utworu„Koniec świata” to poemat zbudowany z wielu nieregularnych strof. Każda ze zwrotek ma inną budowę. Niektóre posiadają rymy (nieregularne). Układ wiersza oddaje ekspresyjność i chaos „wizji” podmiotu lirycznego. W poemacie zamieszczono dialogi, fragmenty wypowiedzi bohaterów, krótkie dygresje autora i cytaty. Język utworu łączy elementy języka potocznego (liczne kolokwializmy), literackiego i stylizacji (np. na język staropolski). Najbardziej charakterystyczne środki stylistyczne to: wykrzyknienia, pytania retoryczne, wyliczenia. Tytuł i dedykacja utworu wyraźnie nawiązują do stylistyki dzieł średniowiecznych. Autor z upodobaniem tworzy zabawne imiona dla swych bohaterów (Pandafilanda) i neologizmy.

„Koniec świata” to zabawna, prześmiewcza wizja poety-błazna. Gałczyński łączy w swym dziele tak popularne w poezji międzywojennej katastrofizm i groteskę (którą z upodobaniem stosował we wcześniejszych dziełach). Autor przedstawia problematykę apokalipsy w krzywym zwierciadle, w podtytule utworu widnieje hasło „satyra”. „Koniec świata” to